hala hayattayken sana bu mektubu yazıyorum,
belki bir gün okursun diye.
eğer benden nefret ediyorsan bile,
bu isteğimi yerine getir ve oku,
senin için ağlarken yazdığım bu satırları.

bugün uzun bir perşembe günü,
içinde kaybolacak kadar geniş,
kendimi kör sanacak kadar karanlık.
ama ben bu karanlıkta seni görüyorum,
her zaman olduğu gibi.
sana ulaşamıyorum,
seni uçurumda tutunabilinecek, sarılabilecek tek kişi,
kolları arasında kendimi hissedebilmek için
ölmeyi bile göze alacağım kişi olarak görüyorum.
hep bu ilişki hiç olmayacak desem de, sevgilim...
olmak zorunda olduğunu biliyorum.
karşı çıkamıyorum.
hiç kimsenin engel olamayacağı,
tüm varlığı hiçe sayıp "sonsuz" u gösteren,
yalanlardan yaratılmış bu evrende,
sadece karanlıkta kendi parlaklığıyla yanıp biten,
beni uçurumun kenarına kadar sürükleyip aşağıda,
hiç bir şey olmadığını gösteren,
ve ölümsüzlüğü kanıtlayan, ölümsüzlüğün belki de,
herşeyden daha korkunç olduğunu kanıtlayan bir duygu bu.
sen çok değişsen de, farklı biri olsan,
ya da olmaya çalışsan da, asla değişemeyeceğini,
çünkü hala benim için "o" olduğunu,
ve sonsuza kadar da "o, özel olan tek kişi" olacağını,
bilmiyor musun?
benden çok uzaklara, nedensizce koşsan da,
uzaklaştıkça yakınlaştığını,
sen kaçtıkta sana daha da sıkı tutunduğumu,
tüm evreni geçtikten sonra tekrar aynı yere,
geleceğini bilmiyor musun?

aşkın sonsuzluğuna,
benim sana olan aşkıma,
sana karşı hissettiğim o sonsuz dürüstlüğe,
asla sana söylemeyemesem de,
senin kendimi birlikteyken güvende hissettiğim,
tek kişi olduğuna;
senin için yapabileceklerimin rüyalardan da uzakta,
bir şans için yalvardığım kelimelerin içinde olduğuna,
inanmıyor musun?

senin gözlerine bakınca buraya ait değiliz diyorum.
ikimiz, sen ve ben. gerçek mutluluğun tadını hissediyorum,
ama onu asla tadamıyorum.
sonsuz bir aşkın yarattığı sonsuz acıyla birlikte sonsuz mutluluğu,
sonsuza kadar hayal mi edeceğim?
hayır! diyorum kendime, git konuş diyorum.
ama yapamıyorum. seni yakında hissettikçe korkuyorum,
çünkü zamanım azalıyor.
şimdi değilse ne zaman? diyorum, herşeye mantıkla yaklaşan ben,
mantığın ne olduğunu unutuyorum.
gerçeklerden kaçmaya çalışıyorum, diğer tarafta,
korkularımla yüzleşiyorum.
herşeyin çok güzel olabileceğini biliyorum,
sana ulaşmak istiyorum.
sana ulaşamıyorum.
senin gözlerinde sonsuzluğu görüyorum.

senin gözlerinde kurtuluşu görüyorum,
tüm acıların sonunu görüyorum,
senin gözlerinde hayatı görüyorum,
sadece gerçek gibi görünenden uzaklaşıp,
senin gözlerine kavuşmak istiyorum,
senin dudaklarını öpmek, nefes alabilmek,
evime dönmek istiyorum.
hiç kavuşamadığım evimize,
ikimizin, birlikte, ait olduğu yere.
acı ve çaresizliğin korkusunda bu hayatta kalmaya çalışıyorum,
uzaklaşmanın hiç bir şeyi kazandırmayacağını,
kaçmanın anlamsızlığını bilmiyor musun?

ölümsüz aşkların ait olduğu dünyada,
sen ve benden başka kimsenin olamayacağı dünyada,
artık nefes almak istiyorum.
ait olduğumuz yere dönmek istiyorum,
sadece seninle birlikte.
senin elini tutarak,
bana hayat veren,
aynı anda da öldüren gözlerine bakıp,
sana sarılıp,
seni seviyorum derken...
çünkü sen...
benim yıllardır deliler gibi sevdiğim tek aşkımsın.